[Quanzhi MicroFic][หวังเจี๋ยซีxถังโหรว] LOLICON หวังเจี๋ยซี

 

“LOLICON หวังเจี๋ยซี”

 

Quanzhigaoshou (เทพยุทธ์เซียน Glory/The King’s Avatar/Master of Skill) Micro Fan-fiction
Pairing: 王柔 (+ 王+黄/王+黃) หวังโหรว (+ หวัง+หวง) [คู่หลัก หวังเจี๋ยซีxถังโหรว (มีคู่หวังเจี๋ยซี+หวงเส้าเทียน)]

 

**Warning**
– แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้มาจากจินตนาการ (มโน) ของผู้แต่งแฟนฟิคชั่นทั้งสิ้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับนิยายต้นฉบับแต่อย่างใด
– แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นคู่ “หวังเจี๋ยซี x ถังโหรว” นะคะ ใครที่ไม่ชอบคู่ชาย-หญิง กรุณาหลีกเลี่ยงค่ะ
– มีคู่ “หวังเจี๋ยซี+หวงเส้าเทียน” แบบมิตรภาพ (มีบทร่วมกันเฉยๆ ไม่ได้มีความสัมพันธ์เชิงโรแมนติก)
– มีการใช้ถ้อยคำสบถตามลักษณะตัวละคร
– ถังโหรวไม่มีบทค่ะ มีแต่หวงเส้าเทียน
– มีอีโมติค่อน ใครไม่ชอบฟิคมีอีโมติค่อน กรุณาหลีกเลี่ยงค่ะ
– (คิดว่าน่าจะ) OOC (Out of Character) ค่ะ

 

“หวังต้าเหยี่ยนโลลิคอน!!!”

“อะไรนะ?”

“โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน! โลลิคอน!!!”

“นี่มัน…อะไรของนาย”

“อย่ามาถามฉัน ฉันก็ไม่รู้ความหมายเหมือนกัน เยี่ยซิวบอกให้มาถามนาย”

“…”

“อะไร? นายก็ไม่รู้เหรอ? ไม่น่าเชื่อว่ามีเรื่องอื่นที่นายไม่รู้ นอกเหนือจากวิธีการเป็นแชมป์สามสมัย…”

“โลลิคอน เป็นศัพท์สแลงที่แพร่มาจากทางญี่ปุ่น ย่อมาจากคำว่า ‘Lolita complex’ ซึ่งหมายถึงความเสน่หาในตัวเด็กหรือหญิงในช่วงอายุก่อนวัยสาว หรือผู้มีความเสน่หานั้น ถึง ‘โลลิคอน’ จะเป็นสแลงญี่ปุ่น แต่ต้นทางคำว่า ‘Lolita complex’ มาจากข้อความท่อนหนึ่งในหนังสือชื่อ ‘โลลิตา’ ของ วลาดิมีร์ นาโบคอฟ ซึ่งเป็นวรรณกรรมภาษาอังกฤษ”

“อ้อ อ้อ สรุปว่านายเป็นภัยสังคมนี่เอง!”

“ไม่ได้เป็น”

“ไม่ได้เป็นภัยสังคมหรือไม่ได้เป็นโลลิคอน?”

“…ทั้งสองอย่าง”

“ทำไมอะ?”

“…”

“เฮ้เฮ้เฮ้เฮ้ อย่าเงียบเด้ ทำไมไม่เป็นโลลิคอนอะ! ก็ไหนนายกำลังจีบน้องสาวคนนั้นอยู่ไม่ใช่เหรอ ฉันจะเปิดโปงนาย หวังเจี๋ยซีเป็นโลลิคอน โลลิคอน โลลิคอน ฉันจะไปฟ้องกัปตัน!”

“ฉันเป็นกัปตัน”

“หมายถึงกัปตันของฉันเองเว้ย!”

“ทำไมถึงจะต้องเอาเรื่องนี้ไปรบกวนกัปตันของนายด้วย ไม่เห็นสมเหตุสมผลเลย 💧”

“ม่ายบอก! นี่เรื่องส่วนตัวของฉันกับกัปตัน คิดจะหลอกเอาข้อมูลเหรอ คิดจะหลอกให้ฉันงงเหรอ คิดจะหลอกให้ฉันงงเหรอ ฝันไปเถอะ คิดจะแข่งใช้ถ้อยคำขยะกับฉัน มันยังเร็วไปสาม…ไม่สิ สี่…สี่ปีกับอีกสองเดือนเฟ้ย!”

“…”

“ก็นะ จะบอกว่าอีกร้อยปีก็เว่อร์ไป๊ หรือจะบอกว่าสิบปี นายก็ไม่ได้ง่อยขนาดนั้นอีก เพราะฉะนั้นฉันให้เวลานายสี่ปี ถ้านายฝึกฝนถ้อยคำขยะทุกวัน จริงสิ ฝึกกับหมอนั่นก็ได้ เจ้าหนูอัจฉริยะ เกาเสี่ยวเจี๋ยของทีมนายไง ถ้าทุ่มเทพอก็อาจจะพอต่อกรกับฉันได้บ้าง แต่อย่าเพิ่งเหลิงซะล่ะ ฉันย้ำว่า ‘ได้บ้าง’ เท่านั้นแหละ ส่วนที่เหลืออีกสองเดือนนั่นตั้งไว้เผื่อต่อ”

“เขาชื่อเกาอิงเจี๋ย …แต่ไม่เป็นไร เกรงใจ”

“เอ๋? งั้นแปลว่าไม่ต้องต่อเหรอ งั้นนายว่ากี่ปีดี”

“ฉันหมายถึงว่ามันเปล่าประโยชน์ เวยเฉ่าไม่จำเป็นต้องพึ่งพาถ้อยคำขยะในการเอาชนะคู่แข่ง”

“เชี่ย เชี่ย เชี่ย นายดูถูกสไตล์ของฉันอยู่เรอะ เมื่อกี้เผลอใจเต้นไปวูบนึงเลย ถ้อยคำขยะของนายเลเวลอัพขึ้นมาบ้างแล้วนี่! ประมาทไม่ได้เลยนะ หวังเจี๋ยซี!”

“นายนี่…พูดเยอะจริงๆ”

“จะบอกว่าพูดมากใช่ไหม ไม่ต้องอ้อมค้อมๆ เราสนิทกันมาตั้งกี่ปีแล้ว นักข่าวที่ไม่รู้จักกันยังเขียนข่าวฉันแรงกว่านี้เลย รักจะมาทางนี้ต้องไม่เกรงใจกัน แสดงความสามารถออกมาให้สุดฝีมือ! ฉันจะรอที่จะได้ประมือกับหวังเจี๋ยซีร่างสุดยอด เป็นมายากรผู้ใช้ถ้อยคำขยะ! อืม…ไม่สิ ยาวไป งั้นย่อเหลือ มายากรขยะก็พอ”

“อืม พูดมากจริงๆ นั่นแหละ”

“ว่าแต่ ที่นายพูดมาซะยาวมันเกี่ยวกับโลลิคอนยังไงเหรอ?”

“……นายเป็นคนพูด ไม่ใช่ฉันพูด”

“เมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะ อ้อ หวังเจี๋ยซีกับน้องสาวคนนั้น นับเป็นโลลิคอนหรือไม่โลลิคอน อย่าเนียนไม่ตอบเชียวนะ ฉันรู้นิสัยนายดีหรอกน่า ถ้ายังลีลา ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปโยนในกรุ๊ปรวมแทนนะ”

“นายรู้จักกฎ ‘หารสองบวกเจ็ด’ หรือเปล่า?”

“สูตรการลงสนามแบบใหม่เหรอ?”

“ไปไป่ตู้”

“จะเสียเวลาไป่ตู้ทำไม ถามกรุ๊ปรวมเลยง่ายกว่า!”

“โอเค กฎหารสองบวกเจ็ด หมายถึงให้เอาอายุของตัวเองหารด้วยสอง แล้วนำมาบวกเจ็ด ผลลัพธ์ที่ได้คืออายุต่ำสุดที่จะคบหาได้โดยที่ไม่ถูกสังคมมองว่าน่ารังเกียจ แต่นี่ก็เป็นแค่การคำนวณคร่าวๆ โดยอิงจากค่านิยมในสังคมตะวันตก ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เท่านั้น ด้วยสูตรนี้ จะสรุปได้ว่าเด็กวัยรุ่นที่อายุประมาณ 14 ปีเหมาะจะคบกับคนที่อายุเท่าๆ กัน และเมื่อโตขึ้นก็เหมาะจะคบกับคนอายุไล่เลี่ยกัน โดยช่วงห่างจะมากขึ้นตามวัยของคนที่ใช้เป็นตัวตั้ง จนในที่สุด เมื่ออยู่ในวัยที่วุฒิภาวะพร้อมทั้งสองฝ่าย ก็จะสามารถคบกับคนที่อายุต่างมากๆ ได้โดยที่ไม่ถูกสังคมประณาม”

“โห นายแม่ง เล็งขีดจำกัดล่างเลยงั้นเรอะ!?”

“สูตรมันเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว”

“แล้วนายเชื่อเหรอ?”

“ก็ศึกษาเอาไว้เฉยๆ”

“แล้วศึกษาทำไมอะ”

“…”

“อะอะ ไม่แซ็วๆ แล้วมันยังไงต่อ แล้วมันยังไงต่อ”

“ที่ฉันกำลังจะบอกคือ จากอายุปัจจุบันของฉัน เมื่อคำนวณด้วยสูตรนี้ อายุต่ำสุดที่ฉันคบหาได้คือ 19.5 ปี ซึ่งคุณถังอายุเกินเกณฑ์นี้มาตั้งหลายปีแล้ว ถึงกฎนี้จะไม่มีงานวิจัยมารองรับ แต่อย่างน้อยเมื่อเทียบด้วยมาตรฐานทั่วไปในสังคม ฉันกับคุณถังก็ไม่ได้อายุห่างจนเข้าข่ายโลลิคอนที่นายกล่าวหา”

“ช้าก่อน! แล้วใครคือคุณถัง?”

“……….”

“ถังเฮ่าอะนะ!? เจ้าหนูถังเฮ่าในลีก ที่เล่นได้ดุดันคนนั้นอะนะ!?”

“………………..”

“เชี่ยยยยย เอาจริงเหรอ! ไหนเยี่ยซิวบอกว่านายแค่ปิ๊งสาวร้านเน็ตไง เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ย! หมอนั่นยังเป็นหน้าใหม่อยู่เลย นายเล็งไว้ตั้งแต่ตอนไหนกัน นายแม่งภัยสังคมชัดๆ!”

“…อันที่จริงนายไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยมาตั้งแต่ต้นใช่ไหม”

“ตาลุงหวัง! ไอ้ผู้ร้ายปากแข็ง ห้ามคิดมายุ่งกับเด็กทีมฉันนะ!”

“นายเข้าใจผิดแล้ว…”

“ฉันจะฟ้องกัปตัน!”

“กัปตันของนายมาเกี่ยวอะไรด้วยอีกแล้วเนี่ย 💧”

“ฉันจะฟ้องให้หมด หวังเจี๋ยซี นายแน่มาก นี่มันจะติดสถานะพ่วงคุณสมบัติพิเศษเยอะเกินไปแล้ว! นายมันโลลิคอน ภัยสังคม ชอบผู้ชาย แถมยังเลือกดาวรุ่งตัวเต็งในลีกด้วย! นายคิดว่าตัวเองเป็นแบดบอยรึไง ทั้งที่เป็นแค่กัปตันเนิร์ดเกมในทีมจุลพฤกษ์ติ๋มๆ ตะมุตะมิแท้ๆ! เรื่องแบดๆ กัปตันของเราไม่มีทางแพ้นายหรอก! จำไว้เลยเฮ้ย!”

“เรื่องนี้ฉันขอโต้แย้ง มันไม่ใช่อย่างที่นายคิด…”

“ฉันไม่ฟังคำแก้ตัวของนายแล้ว! เรื่องนี้เร่งด่วน ฉันต้องไปหากัปตัน”

“เดี๋ยว…”

*เยี่ยอวี่เซิงฝานออฟไลน์*

“ถ้าคนชอบเด็กผู้ชาย เขาไม่ได้เรียกว่าโลลิคอน ต้องเรียกว่าโชตะคอน

“แต่ฉันว่าอวี้เหวินโจวคงไม่ได้อยากแข่งเรื่องแบบนี้หรอก

“และทีมเวยเฉ่าก็ไม่ได้ตะมุตะมิด้วย”

“อีกข้อหนึ่ง คนที่ฉันชอบ เธอชื่อถังโหรว ไม่ใช่ถังเฮ่าคนนั้น”

“เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!”

“????”

“สารภาพออกมาแล้ว! ผู้ร้ายปากแข็งสารภาพออกมาแล้ว!”

“………………..”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ตกใจใช่ไหม คาดไม่ถึงเลยอะดิ กลยุทธ์ซ่อนการออนไลน์ให้เหมือนออฟไลน์ยังไงล่า~! ไปไม่เป็นเลยใช่ม้า งงเด้ งงเด้! ตกลงว่าชอบน้องสาวถังใช่ป่าว ถังโหรวใช่ม้า ถังโหรวใช่ม้า คุยกันไปถึงไหนแล้ว จีบรึยัง เจ้าตัวเขารับรู้รึยัง ทำไมไม่อัปเดตกันบ้าง”

“………………..”

*หวังปู้หลิวสิงออฟไลน์*

 

+++
END
30/04/2017

 

Talk Time:

ตอนที่รู้อายุของถังเฮ่าครั้งแรก ตกใจมากจริงๆ ค่ะ

แล้วก็ได้แต่คิดในใจว่าพี่หวังนี่กินเด็กจริงๆ ด้วยเนอะ *ส่ายหน้าๆ*

…อะไรนะ คนละถังกันเหรอ 5555555

 

ขอโทษทุกคนที่ตั้งใจจะอ่านถังโหรวน่ารักๆ กับพี่หวังคูลๆ กลับต้องมาเจอถ้อยคำขยะยาว 5 หน้าเอสี่นะคะ แต่อยากบอกว่าเขียนสนุกมากเลยค่ะ 55555

อนึ่ง ตรงที่พี่หวังพูดกับหวงเส้าเทียนว่า “ไปไป่ตู้” ไป่ตู้ (Baidu) เป็นชื่อเว็บเสิร์ชเอนจิ้น (Search Engine) ของจีนค่ะ ใช้งานได้เหมือนกูเกิลของเราๆ เลย เพราะฉะนั้นที่พี่หวังพูด คือไล่ให้เส้าเทียนไปหาในไป่ตู้เองค่ะ อารมณ์คล้ายๆ เวลาเราไล่เพื่อนเราไปหาข้อมูล ก็จะพูดว่า “ไปกูเกิล” ประมาณนี้ค่ะ

สำหรับกฎหารสองบวกเจ็ด ที่หวงเส้าเทียนไม่ยอมไปไป่ตู้ แต่เลือกจะแบล็กเมล์พี่หวังแทน ชื่อจริงๆ คือ ‘Half-age-plus-seven Rule’ ซึ่งเราเอาชื่อกฎมาแปลไทยเอาเอง (ก็เสิร์ชแล้วมันไม่มีแปลไทยนี่!) ถ้าสนใจ หาอ่านต่อเป็นภาษาอังกฤษได้ → [ลิงก์นี้]

หรือใครอยากเช็กอายุตัวเองกับคนรัก ลองไปเล่นได้ที่ → [ลิงก์นี้] (แต่อย่าจริงจังนะคะ แบบที่ปะป๊าหวังบอกแหละ ว่ามันไม่มีงานวิจัยรองรับ เป็นแค่ค่านิยมของสังคมในยุคสมัยหนึ่งเท่านั้น)

ขออธิบายตอนท้ายอีกนิด เผื่อคนงง หวงเส้าเทียนกดซ่อนสถานะการออนไลน์ของตัวเองเฉยๆ ซึ่งการกดซ่อนจะทำให้อีกฝ่ายเห็นว่าออฟไลน์ไปแล้วน่ะค่ะ ซึ่งระบบของ QQ สามารถทิ้งข้อความเอาไว้ขณะที่อีกฝ่ายออฟไลน์ได้ด้วย (พวกโปรแกรมแชตสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้หมดแล้วเนอะ) พอพี่หวังเห็นว่าออฟไลน์ไปแล้วเลยพิมพ์ตามหลังไป ประมาณว่าถ้าพิมพ์ทิ้งไว้ให้มาอ่านทีหลังจะน่าอายน้อยกว่าพิมพ์ตอนคุยกันตัวต่อตัว อะไรประมาณนี้แหละค่ะ แต่ที่ไหนได้…

ยังไงก็ขอโทษอีกทีนะคะ สำหรับคนที่คลิกมาอ่านเพราะคาดหวังจะได้เห็นถังโหรวโลลิฯ น่ารักๆ กับพี่หวังโลลิคอนฟืดฟืดแฮ่กๆ มีแต่ถ้อยคำขยะทั้งเรื่องซะงั้น 5555

ด้วยรัก จากปอยิ้มคนเดิม เพิ่มเติมสาวน้อยโลลิฯ เมนิแอค!

Advertisements

6 thoughts on “[Quanzhi MicroFic][หวังเจี๋ยซีxถังโหรว] LOLICON หวังเจี๋ยซี

  1. //นั่งขำนานมาก

    โฮฮอฮฮ พ่ายแพ้!! นี่มันพ่ายแพ้หมดรูปปปป!!! โอ้ยๆๆ เจ็บแทนพี่หวัง หล่องห้าย กรรมเวรอะไรที่ต้องมาเจอหวงเส้าเทียนวอแว (กรรมที่ชื่อว่าเยี่ยซิว)

    ฮือ เอะอะก็ฟ้องกัปตัน เอะอะก็ฟ้องกัปตัน โฮ น่ารักเกินไปแล้ว หายใจเข้าออกเป็นกัปตันไปหมดแล้ว พี่อวี้เลี้ยงยังไงให้เชื่องขนาดนี้(…)!!!

    ขำอิกฏหารสองบวกเจ็ดจนจะหมดลม ชั้นเคยเรียนในวิชา sexology ด้วย อาจารย์ก็เล่าแบบเล่นใหญ่เงี้ย 555555555

    ฮือ พี่หวังแบบโคตรพี่หวัง ทั่นอาจารย์ที่แท้ทรู ตอบแบบนี้คือเคยสงสัยตัวเองจนไปไป่ตู้มาแล้วจริงๆด้วย โมเอะ!!

    ชอบๆ เอาอีกๆ อ่านแล้วกลั้นขำจนปวดท้อง

    Liked by 1 person

    1. สมเป็นเวลเวลผู้ผ่านการเรียนมาอย่างโชกโชน รู้จักอิกฎนี่ด้วย 55555 (ของเรารู้ตอนอ่านทวีตฮิมะซังเรื่องความห่างอายุโอตาเบ็กกับยูริโอะ) อ่านแล้วจำฝังหัวมาก เพราะนึกถึงพี่หวังเป็นคนแรกเลยเนี่ย ← คนที่เขียนให้พี่หวังปฏิเสธ แต่จริงๆ ก็คิดอยู่เต็มอกคือฉันเอง 55555

      “ตอบแบบนี้คือเคยสงสัยตัวเองจนไปไป่ตู้มาแล้วจริงๆด้วย โมเอะ!!” ← ถูกกกกก! สมกับเป็นเวลเวลอีกแล้ว เราคิดว่าพี่หวังต้องเป็นพวกเช็กตัวเองก่อนค่อยไปสอนคนอื่นเขาอะ 5555 อันนี้คือหลักการเดียวกับที่พี่หวังดูโหงวเฮ้งเป็น เราคิดว่าพี่หวังต้องเคยเช็กโหงวเฮ้งตัวเองแน่ๆ เลยอะเธออออ *เขย่าคอ* โมเอะเน้อออ ดูเป็นคนไม่สนไม่แคร์เวลาโดนล้อ แต่จริงๆ แล้วคิดมากสุดๆ (แถมไปค้นคว้าเชิงวิชาการต่ออีก) พอเป็นเรื่องความรัก ก็ต้องระวังถึงที่สุด กลัวถังโหรวจะเสียหายไปด้วย บ้าเอ๊ย น่ารัก /กอดหมอนพี่หวังร้องไห้ด้วยความเอ็นดู

      เป็นกรรมของพี่หวังจริงๆ นั่นแหละที่โคจรมาเจอหวงเส้าเทียน (กับพี่เยี่ย) ซงซาน

      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์น้า เราอ่านแล้วก็ขำเหมือนกัน เป็นคอมเมนต์ที่อ่านสนุกมาก 55555 ขำจนปวดหัว แง

      Like

  2. หญิงเข้าใจแล้วววววววววววววววววววววว!!!

    โฮรรรรรรรรร อ่านแล้วนั่งขำเป็นบ้า แงงงงงง ไม่รู้จะกรี๊ดอะไรก่อนดีระหว่างโลลิคอนหรืออวี้หวงตรงนั้นนนนน ฮือออออออ

    (แต่ก่อนอื่นต้องสารภาพว่าตอนที่ไถวอลละเราเห็นชื่อฟิคเป็นคำว่า LONDON อยู่หลายรอบมาก……..แล้วก็นั่งคิดว่าเพราะอะไร หวังโหรวเขาไปเดทกันถึงลอนดอนเลยเหรอ…//ปรากฏว่าไม่ใช่ ฮือ)

    ตอนกดอ่านคือไม่ได้เตรียมใจเลยค่ะว่ามันจะตลกจนเกือบตกโซฟาขนาดนี้ แงงงงงง เส้าเที้ยนนนนนน!!!! ตลกกกกกกก ทำไมเป็นคนตลกแบบนี้ อะไรคือเอะอะจะไปฟ้องกัปตัน โฮรรรร โมเอะเหลือเกิน อย่าเสี้ยมให้อาจารย์พ่อไปสอนถ้อยคำขยะกับลูกเซ่ อย่าเอาเกาอิงเจี๋ยกับหลิวเสี่ยวเปี๋ยมาปนกันด้วยโฮรรรรร (ถึงเราจะอยากเห็นอิงเจี๋ยในแนวทางนั้นบ้างก็เถอะค่ะ ฮือ เห็นแก่มะม้าหวังด้วยยยย) เกลียดสุดตรงถังเฮ่า!!! เส้าเที้ยนนนนนนนนนนนน

    ทีมจุลพฤกษ์ตะมุตะมิ 5555555555555555555555555555555555555555555555555555555 โง้ยยยยยย มาสคอตทีมไม่ใช่ผักกวางตุ้งนะ!!! จะมาตะมุตะมิอะไรไม่ด๊ายยยยยย ฮือ สงสารพี่หวังมากกกกกก โฮร อาจารย์พ่อโดนจอมมารแกล้งผ่านนุ้งสิงโตสีฟ้าาาาา โง้ยยยย อิพี่ข่นบ้า 55555555 อยากพุ่งเข้าไปกัดเหลือเกินค่ะ หมั่นไส้ ฮือๆๆๆๆ

    แต่พี่หวังน่ารักกกกกกก ทำไมมีความซือฝุที่จะต้องพิมพ์อธิบายยยยยยยย พี่ลืมตัวใช่มั้ยยยย เข้าโซนไปชั่วขณะใช่มั้ยยยย พิหวังงงงงงงงงงงงง สุดท้ายเลยต้องออฟเองเลย ปุงุ้ยยยยยยยยย

    โฮรๆๆๆๆๆ ขอบคุณสำหรับหวังโหรวค่ะะะะ อร่อยมากกกกกกกกกกกกก //ซดน้ำซุปอย่างอิ่มใจ เราชอบหวังโหรวของคุณปอยิ้ม ฮือ น่ารวะะะะะะะะะะะะ

    Liked by 1 person

    1. ขอบคุณค่า จริงๆ เกาเสี่ยวเปี๋ยก็ดีเนอะ *จดไว้ไปเป็นมุกรอบหน้า*

      ทำไมมีแต่คนบอกว่าเห็นชื่อแล้วไม่ทันคิดว่าไส้ในจะอุบาทว์แบบนี้ ฮือ 5555 วันหลังจะทำแฮชแท็กไว้ แจ้งให้ทราบล่วงหน้าว่ามันเป็น #ฟิคอุบาทว์ของแมลงปอยิ้ม จะได้ไม่เผลอไปคาดหวังอะไรน่ารักๆ กัน 555555

      ความเข้าโซนซือฝุของพี่หวังนี่เป็นโมเอะพอยต์ของพี่หวังโหมดท่านอาจารย์เลยนะคะ (← คิดเองว่าโมเอะ)

      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่า อ่านจุใจมาก♥ เลิฟๆ คุณแพร

      ปล. ทีแรกไม่คิดว่าคุณแพรจะเข้ามาอ่านด้วยซ้ำ เพราะกลัวฟิคเราจะไม่ใช่แนวคุณแพร แต่เห็นพึมพำเรื่องหารสองบวกเจ็ด เลยคิดเองเออเองว่าคงอ่านแล้วค่ะ //v\\ ไม่คิดว่าจะเป็นการซัมม่อนมาอ่านแทนซะงั้น แง (แอบรู้สึกผิดเบาๆ) แต่ถ้าอ่านแล้วชอบก็ดีใจค่ะ ฮึกกกก ยินดีที่ได้ทำให้หัวเราะนะคะ

      Liked by 1 person

      1. แง จริงๆเราก็เชียร์หวังโหรวนะคะะะะะะะ แอบโดขิทีละนิดๆ ในใจมาตลอด 5555555555555555 สรุปว่าชอบค่ะ!!! ฮือ พิหวังน่ารัก ทำไมเป็นคนที่เหมือนชาเขียว งุย กลมกล่อมละเกินนนน

        //เพิ่งกลับไปเห็นคอมเมนต์ตัวเอง เสียสติมากค่ะ กรี๊ด 5555555 (คุณปอยิ้มบอกไม่ทันแล้ว) โฮร ขอบคุณอีกครั้งที่เขียนฟิคมาให้อ่านนะคะ เลิฟๆ ❤️

        Like

  3. โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย น่ารักเกินไปแล้ววววววววววววววววววววววววววววววว

    พี่หวังดูละมุนเหลือเกิน ยอมรับตรงๆด้วย

    ส่วนเส้าเทียนไปเล่นตรงนู้นลูก ไม่ก็มาเล่นกับแม่มา หนุ่มน้อย เอะอะฟ้องกัปตันนะเรา 5555555555555555

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s